ενα αληθινό βιογραφικό...

Γεννήθηκα το 1957 στην Αθήνα.

Το ότι θα είχα μια πολυτάραχη ζωή, φάνηκε από τον τρόπο έλευσής μου στον κόσμο. Αναπάντεχος, πρόωρος, διατάραξε μια οικογενειακή βραδιά που οι γονείς μου έπαιζαν χαρτιά στο σπίτι του θειού μου. Εμφανίστηκα στον έβδομο μήνα και κλείστηκα απευθείας σε μια θερμοκοιτίδα, σε απόσταση τουλάχιστον 10 χιλιομέτρων από την μάνα μου.

Με μεγάλωσαν δυο ανώριμοι άνθρωποι με πολλά προσωπικά προβλήματα ο καθένας, που πολύ σύντομα άρχισαν να εκδηλώνονται και να σκοτεινιάζουν τον όμορφο, φανταστικό κόσμο στον οποίο ζούσα.

Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν 16 χρονών αφού πρώτα πρόλαβαν να με πληγώσουν και να με καταπιέσουν αβάσταχτα.

Διάλεξα να μείνω με τον πατέρα μου, που τον είχα για θεό. Πέρασα την εφηβεία μου σε ακριβά σχολεία, γράφοντας ποιήματα και ονειρευόμενη τους χίπις, την ελευθερία και το σινεμά.

Τα ποιήματά μου τότε, εκτός του ότι μου προσέφεραν 1^ο, μια επίλεκτη θέση την ώρα της λογοτεχνίας και της έκθεσης στο σχολείο και 2ον την εικόνα της θλιμμένης, αλλοπαρμένης ποιήτριας στα εφηβικά μου πάρτι, έκαναν επίσης και τον γύρο αρκετών φίλων του πατέρα μου, που περήφανος τα περιέφερε στον κύκλο του.

Ένας καλός του φίλος που κάποια σχέση είχε με εκδόσεις, ενθουσιασμένος αποφάσισε να το πάρει πάνω του και να τα εκδώσει.

Έτσι κυκλοφόρησε η πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο «γύρω απ’ τον τροχό», το 1973. Είχα ακόμα δυο χρόνια για να τελειώσω το σχολείο και ήδη, κατέφθαναν στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού σωρός τα γράμματα από κριτικούς και «συναδέλφους ποιητές» που υμνούσαν το «ταλέντο της νεαρής μου ηλικίας».

Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Τι δουλειά είχα εγώ με όλον αυτό τον θαυμασμό;

Εγώ έγραφα για μένα. Για να ξεφεύγω στη φαντασία μου και να ξεσπάω κάπου την καταπίεση των ονείρων μου.

Εγώ, το μόνο που ήθελα, ήταν να ζω ελεύθερα και να κάνω σινεμά… 

Τελειώνοντας το κολλέγιο, πήγα στη σχολή Σταυράκου. Τον πρώτο μου χρόνο εκεί, έκανα την μικρού μήκους ταινία «Πρωτοχρονιά» που κάποιο κρατικό βραβείο πήρε και προβλήθηκε κι από την ΕΡΤ. Την επόμενη χρονιά, στα 19 μου, έφυγα για Παρίσι.

Ουάου! Εδώ, άρχιζε η «αληθινή» ζωή…

Το Παρίσι στα τέλη της δεκαετίας του ’70, καμία σχέση με την Ελλάδα που άφησα.

Όλα όσα θαύμαζα στην εφηβεία μου, όλα όσα ήθελα να ζήσω, ήταν εκεί.

Sex, drugs and rock & roll  ήταν το μότο μας, το ροκ και το σινεμά οι θεοί μας.

Εκεί δεν έγραφα, παρά περιστασιακά. Τραγουδούσα στο μετρό για να συμπληρώνω το πενιχρό, φοιτητικό συνάλλαγμα, γνώριζα κλοσάρ και περιθωριακούς, κυκλοφορούσα με μαύρες γόβες, μαύρο κραγιόν και μπλαζέ ύφος, παρέα με την Γιόλα Αναγνωστοπούλου, την αγαπημένη του Σιδηρόπουλου.

Στα πήγαιν-έλα στην Αθήνα, γνώρισα και τον Παύλο και την «Σπυριδούλα», τα παιδιά που παίζανε τότε μαζί.

Με τους κολλητούς μου στο Παρίσι φτιάξαμε μια ροκ μπάντα και την τρέφαμε με όποια ουσία μπορούσε να φτάσει στα χέρια μας.

Μια μικρή απεικόνιση της τότε ατμόσφαιρας, υπάρχει στο βιβλίο του Μανώλη Νταλούκα, «το βιβλίο των ηρώων του τρόμου».

Πολλοί από τους φίλους εκείνης της περιόδου, δεν ζουν πια.

Εμπειρίες ήθελα, εμπειρίες είχα. Με το κιλό…Ερωτεύτηκα σφόδρα κι έναν Σκωτσέζο, περιπλανώμενο μουσικό κι έχασα ένα χρόνο από τις σπουδές μου ακολουθώντας τον στη Σκωτία.    

Οι έρωτες όμως πάντα περνούν, εκτός από τον έρωτα για το σινεμά.

Γυρίζω στην Ελλάδα κι αρχίζω να δουλεύω- στην αρχή σε εταιρίες παραγωγής διαφημιστικών και μετά σε ταινίες μεγάλου μήκους.

Παρέα μου, όλοι οι τοπ σκηνοθέτες της γενιάς μου: Γιώργος Πανουσόπουλος, Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Νίκος Περάκης κλπ.

Η «μαύρη» μου περίοδος που συνεχίζεται για κάποιο καιρό και στην Αθήνα, απεικονίζεται σε μια μικρή ποιητική συλλογή που βγήκε τότε σε περιορισμένα αντίτυπα με τίτλο «προβολέας πορτοκαλί και μινιατούρες»

Σε κάποιο γύρισμα της ταινίας «είμαι η Ρίτα» όπου δούλευα σαν βοηθός σκηνοθέτη, εμφανίζονται και παίζουν τρείς από τους μουσικούς τότε ανερχόμενης «οπισθοδρομικής  Κομπανίας». Κι εγώ, μετά τη θρησκεία του ροκ, γνωρίζω ξαφνικά το ρεμπέτικο.

Την επόμενη χρονιά, με το τέλος των γυρισμάτων του «Ξαφνικού έρωτα» του Γ.Τσεμπερόπουλου, βρισκόμαστε να γλεντάμε στο Άλσος του Οικονομίδη, με την οπισθοδρομική κομπανία στα μεγάλα της κέφια.

Καθώς φαίνεται το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, και  λίγους μήνες αργότερα βρίσκομαι παντρεμένη με τον Θόδωρο Παπαδόπουλο, ταλαντούχο μουσικό και μπουζουξή της κομπανίας.

Κουμπάροι μας, ο Τσεμπερόπουλος και η Αρβανιτάκη.

Με τον Θόδωρο τα ποιήματά μου μεταστράφηκαν σε στίχους. Μαζί γράψαμε τα πρώτα μας τραγούδια, πολλά απ΄τα οποία έγιναν επιτυχίες στο στόμα των: Αρβανιτάκη, Δήμου, Γλυκερίας, Μ. Κανά, Καλογιάννη, κ α.

Το καλύτερο τραγούδι μας, η κόρη μας Δανάη. Χωρίσαμε στα εφτά χρόνια. Με την αγάπη της Δανάης, ανακαλύπτω την λατρεία μου στα παιδιά κι αρχίζω να γράφω παραμύθια και παιδικά τραγούδια. Συνεχίζω να γράφω και τραγούδια, γνωρίζω κι άλλους καλλιτέχνες, στίχους μου μελοποιούν οι Σωκράτης Μάλαμας, Στέλιος Φωτιάδης, Νίκος Καραγιάννης κ.α.

Εν τω μεταξύ δουλεύω πια στη διαφήμιση και γράφω και σενάρια για την τότε –σύντομη- μόδα των βιντεο-ταινιών. Δυο χρόνια μετά γνωρίζω τον επόμενο άντρα μου και τις υπέροχες κόρες του. Μαζί κάνουμε άλλη μια κόρη, την Μυρσίνη.

Η οικογένεια μεγαλώνει τρελά…και δύσκολα. Τέσσερα κορίτσια από τρεις διαφορετικούς γάμους ..

Όλο αυτό το αλισβερίσι σχέσεων, γίνεται το πρώτο μου μυθιστόρημα, «η αδελφή  της αδελφής της αδελφής μου» που συμπτωματικά, φτάνει στα χέρια της Άλκης Ζέη κι από κει στην Κάτια Λεμπέση.

Εκεί, αρχίζει η σχέση μου με την δεύτερη «οικογένειά» μου, τον ΚΕΔΡΟ.

Γράφω ασταμάτητα, σενάρια για διαφημιστικές ταινίες, βιβλία, παραμύθια, στίχους..

Και όλα τρέχουν. Κυκλοφορούν καινούργια βιβλία, καινούργιοι δίσκοι…

Το 2004 κάποιος τηλεοπτικός παραγωγός ενδιαφέρεται για το πρώτο μου βιβλίο, το «η αδελφή, της αδελφής της αδελφής μου». Γράφω το σενάριο  και γυρίζεται για τον ΆΛΦΑ σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Αρβανίτη και πολλούς γνωστούς ηθοποιούς στο κάστιγκ.

Την ίδια χρονιά, η ζωή μου γυρνάει τούμπα για άλλη μια φορά: Ανακαλύπτω πως πάσχω από ένα ανίατο αιματολογικό νόσημα και συγχρόνως, μου ανοίγεται ένας δρόμος προς την πνευματικότητα-που πάντα έψαχνα. Οι στόχοι και οι αξίες αναπροσδιορίζονται και το σύμπαν ανοίγει, απλώνει, μεγαλώνει…

Αρχίζουν τα ταξίδια, με πνευματικό στόχο πια. Πάω Ντουμπάι, Ινδίες, γυρνάω σχεδόν όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Όλη αυτή η αναζήτηση, απεικονίζεται εν μέρει στο τελευταίο μου μυθιστόρημα, «ΠΡΟΣΕυΧΕ».

 Το 2012, καινούργια ανατροπή. Κάθε έννοια οικογένειας, όπως την ήξερα, εξαφανίζεται απ΄τη ζωή μου. Χάνω την μητέρα μου, τα τελευταία υπολείμματα της οικογένειας του πατέρα μου και χωρίζω κι από τον δεύτερο άντρα μου. Χάνω απότομα 12 κιλά και ο καρκίνος, μου κλείνει το μάτι παιχνιδιάρικα..

Σκληρή χρονιά.

Αλλά, το έμαθα πια το μάθημα.. Οι ανατροπές είναι μέρος της ζωής γενικά και της δικής μου ειδικότερα.

Συνέρχομαι. Αναδιπλώνομαι. Ψάχνω τρόπους, καινούργιες μεθόδους.. Γνωρίζω ανθρώπους, ξαναστήνομαι στα πόδια μου για καινούργιες περιπέτειες ζωής..

Αυτό τον καιρό, γράφω την ιστορία μου…

Καλή μας συνέχεια!