Μερικές φορές, ο άνθρωπος κουράζεται.
Όλα είναι δύσκολα, όλα θέλουν αγώνα. Για να φας, για να χαμογελάσεις, για να περπατήσεις.
Συλλογιέσαι όλες τις ευλογίες που έχεις, όλα τα μαθήματα που έμαθες, όλη την αγάπη που πήρες..
κι όμως.
Η ζωή μοιάζει ένας ακούνητος βράχος που ακατάπαυστα σου μουρμουρίζει: σπρώχνε με..σπρώχνε με..σπρώχνε με.
Και το χειρότερο, δεν σε φτιάχνει τίποτα, δεν θέλεις τίποτα.
Κανέναν.
Ούτε μέσα, ούτε έξω. Ούτε ποτά, ούτε βοτάνια.
Ούτε αγκαλιές, παρηγοριές, φροντίδες, αγάπες.
Ίσως εκείνες οι στιγμές είναι οι καλύτερες για να μείνεις στη σιωπή
και ν΄ακούσεις, τι θα σου πει ο Θεός.

πανσέληνος 26 Φλεβάρη